بعضى از ايشان مر بعضى ديگر را دشمن‌اند إِلَّا الْمُتَّقِينَ مگر پرهيزكاران از اهل ايمان كه دوستى ايشان در دنيا و در قيامت باقيست و عداوت مفقود ، زيرا كه خلت و دوستى اهل التقوى براى خداى تعالى است و اين خلت باقى خواهد بود بخلاف خلت و دوستى كه اينچنين نباشد . قال الصادق عليه السلام « الاكل خلة كانت فى الدنيا فى غير اللَّه فانها تصير عداوة يوم القيمة » يعنى آگاه باشيد هر دوستى كه در دنيا براى غير خداى تعالى باشد پس بدرستى كه آن دوستى عداوت شود در روز قيامت ، مرويست كه حضرت امير المؤمنين عليه السلام بعد از تلاوت اين آيه ميفرمودند كه چون دو مؤمن در دنيا با يكديگر دوستى كنند و يكى بجوار رحمت ايزدى پيوندد ، گويد خداوندا فلان دوست من مرا بطاعت تو وا مىداشت و از معصيت تو اجتناب مىفرمود نظر لطف ازو باز مگير و نعمتى كه به من عطا كرده‌اى به او نيز عطا كن . بخلاف دو كافر كه در دنيا با هم صداقت ميورزيدند چون يكى از ايشان پيشتر بميرد گويد : خداوندا فلان كس مرا از عبادت تو منع ميكرد و تحريص به معصيت مينمود نظر لطف ازو بازدار و به عذابى كه من گرفتار به آن شده‌ام او را نيز گرفتار گردان . در روضهء كافى روايت كرده كه حضرت صادق عليه السّلام بابو بصير كه مكنى بابو محمد نيز بود فرمود : اى ابو محمد به خدا قسم كه اراده نكرده خداى تعالى از الا المتقين غير شما را . و حتى تعالى خطاب بمتقيان كند كه يا عِبادِ لا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ اى بندگان من هيچ خوفى و هراسى نيست بر شما درين روز وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ و نه شما غمگين شويد . پس در صفت آن عباد گويد الَّذِينَ آمَنُوا بِآياتِنا يعنى آن عباد كسانيند كه ايمان آوردند بآيتهاى ما . على بن ابراهيم آورده كه مراد از آيات ائمهء معصومين‌اند عليهم السلام و قبل ازين گذشت كه مراد از عباد شيعيان و پيروان ايشانند وَ كانُوا مُسْلِمِينَ حالكونى كه بودند منقاد احكام و اوامر ما . و گويند بايشان كه ادْخُلُوا الْجَنَّةَ در آئيد در بهشت أَنْتُمْ وَ أَزْواجُكُمْ شما و زنان مؤمنهء شما تُحْبَرُونَ حالكونى كه گرامى داشته شده باشيد چنانچه على بن